in 2016 verrast helen knopper bijna twee decennia na haar vorige boek met haar twintigste titel 'het loopt het ademt het leeft', een biografie van een vriendschap. de roman wordt meteen genomineerd voor de halewijnprijs 2016 en de reinaerttrofee 2016. in 1977 verscheen van helen knopper een onfatsoenlijk afscheid, een psychologische roman over een vader-dochterrelatie en de zoektocht van de dochter naar wie haar vader was. een ontroerende roman van onmiskenbaar literaire kwaliteit door de directe en sobere taal, een heruitgave meer dan waard. «want de laatste keer dat ik hem zag was in scheveningen en toen ben ik me zo rot geschrokken dat je dat ook geen fatsoenlijk afscheid kunt noemen.» in deze autobiografische roman onderzoekt helen knopper (1934) de invloed van de tweede wereldoorlog op haar ontwikkeling van meisje tot jonge vrouw. haar vader wordt in die oorlogsjaren voorgoed weggevoerd. tientallen jaren later probeert ze als volwassen vrouw te achterhalen wat het gezinsleven in amsterdam en de onderduikperiode in friesland voor haar innerlijke groei hebben betekend. tenslotte zoekt ze de plaats van zijn dood op, butzow in de oostzone, waar een goederentransport de film van haar leven voltooit en hem in gedachten terugbrengt. «interessant en gevoelig verteld.» - biblion helen knopper werkt momenteel aan een essayboek 'het brandende huis', een pleitrede voor het behoud van een geestelijk gezond milieu, als een noodzakelijk goed en aan de nieuwe roman 'het onbesproken beeld' naar aanleiding van haar ziekbed begin 2017.