elke dinsdag zet willemijn de kliko buiten en kijkt naar de overkant. bij nummer 35 zitten de gordijnen al drie dagen dicht. als ze aanbelt en door de kier van het raam kijkt, ziet ze een arm die niet meer beweegt. wat niemand had verwacht: in het testament van de overleden buurman staat een naam die er niet hoort te staan. niet die van zijn dochter, niet die van de vrouw die hem twee jaar lang eten bracht — maar die van marieke, een buurvrouw die hem nauwelijks kende. ze erft zijn grijze roodstaartpapegaai, met de instructie hem te laten praten. de vogel praat inderdaad. hij doet de magnetron na, de deurbel, de wasmachine — en op onbewaakte momenten de stem van de dode man zelf, met zinnen die niemand hem ooit heeft voorgezegd. zinnen over geld. over een schuld. over dingen die beter verzwegen blijven. terwijl marieke's man langzaam weer intrekt en haar dochter juist wegblijft, breekt een kooi op het dressoir stukje bij beetje een huis open dat al jaren op slot zat.dit boek is door ai gegenereerd.