donderdagen rini van dam de telefoon ging lang over. neem op, dacht ik, neem alsjeblieft op. als ik het nu niet vertel, kan ik het niet meer. eindelijk nam mijn vader op. ‘papa, ik moet je wat ergs vertellen.’ ‘wat dan,’ vroeg hij zacht. ‘sannison is dood.’ zijn stem brak toen hij vroeg: ‘hoe kan dat nou?’ na tientallen jaren heeft beeldend kunstenaar rini van dam nog steeds geen antwoord op de vraag van haar vader. zij maakte tweemaal een drama mee in haar gezin. in donderdagen schrijft ze, na vele malen schrijven en herschrijven, over wat ze heeft meegemaakt. een aangrijpend en spannend verhaal waarin het onheil voelbaar is en tegelijkertijd onvoorspelbaar. omstanders denken precies te weten wiens schuld het allemaal is. heeft ze dan echt niets gemerkt? een waargebeurd verhaal van een moeder die zich ontworstelt aan huiselijk geweld en ondanks de zelfgekozen dood van haar dochter haar kracht hervindt.