`dit is het toppunt!` riep burgemeester dickerdack, toen ik hem aansprak over zijn gebrek aan stedenschoon. waar hij met die opmerking op sloeg, begrijp ik niet; want ik doelde juist op de vervuilde dieptepunten van rommeldam die mijn oog treffen als ik mij vertreed. de overheid kijkt maar lijdzaam toe, dacht ik vanmorgen nog, voordat ik mijn pijp uitklopte waardoor enig rondslingerend zwerfvuil aan het smeulen sloeg zodat commissaris bas me een stichtende brandbon gaf. maar dat terzijde. het gaat erom dat een schone bezem gehaald moet worden door vele welig tierende wantoestanden. en dat is precies wat in dit boek gebeurt, waardoor het menig burgervader tikkend op de vingers klopt.