in dichtbrieven van een overzeese vriend kiest klaas jager voor een nieuw pad in zijn poetisch oeuvre. in ‘gedachten als krolse katten’, getuigenissen en gestaag miezerende herinneringen, waarin natuur als metafoor een grote rol speelt, gebruikt de dichter ‘zijn dierbare aartsvijand en boezemvriend’ als klankbord, mogelijk zelfs als spiegel. zoals het goede vrienden betaamt, gaan ze elkaar niet uit de weg en wordt alles besproken: hun jeugd, de nooit vereffende schuld en de ‘gegijzelde samenleving die tot in het graf op bevrijding wacht’. zelfs de poezie gaat onder het genadeloze mes van deze dichtbrieven. de waarheid moet boven water. ‘doop je pen niet in de schaamlap/van sentiment en verraderlijke schijn.’ met de precisie van een chirurg ontleedt klaas jager in de dichtbrieven het ragfijne weefsel van zijn ‘overzeese vriendschap’ om tot een haarscherp en ontluisterend inzicht te komen. ‘waarheid en leugen vraten van hetzelfde vlees twee monden verstonden elkaar stilzwijgend’ evenals in de titelcyclus dichtbrieven van een overzeese vriend komt ook het einde van een mensenleven aan bod in de tweede cyclus in deze bundel het is al zo vaak bewezen, die de dichter schreef als eerbetoon aan zijn overleden moeder. er zat al jaren een gat in het geheugen de herinneringen sudderden in winterslaap en tussen ons lag die onoverbrugbare zee je kijkt in de spiegel, die de tijd ontwijkt je bladert terug in een vergeeld album ziet daar iemand verbaasd roerloos staan, alsof hij tegelijkertijd verschijnt verdwijnt. klaas jager debuteerde in 2001 met de bundel windwakken in de tijd. klipgeiten verscheen in 2004, de wereld heeft geen overkant in 2008 en tussen hond en wolf in 2016. over zijn werk schreef wijlen joop leibbrand in meander: ‘en om jager maar meteen te positioneren: regelmatig brengen zijn gedichten kouwenaar en nolens in gedachten. bij jager zijn dichter en denker tot elkaar veroordeeld. gelukkig maar, want dan pas ben je iemand. lezen die man!’