wieke telt borden, veegt namen van een schoolbord en schrijft ze opnieuw op: wie geen ui mag, wie zout moet mijden, wie de sperziebonen van een ander bord pikt. in de wieme, een verzorgingshuis op de wierden, draait alles om dat soort precisie. maar de muren scheuren, het schoolbord verkleurt van uitvegen, en op kantoor in groningen schuiven directeuren cijfers over een tafel die het lot van tweeenveertig bewoners bepalen zonder dat iemand het woord daarvoor durft uit te spreken. grietje post woont er sinds kort, met haar tas op schoot en een sleutel in haar zak die nergens meer op past. haar zoon harm heeft het ouderlijk huis al gemeten voor een windmolenproject; haar oude buurman sikko verft de scheur in zijn muur over met behang en blijft zitten waar hij zit. iedereen wacht op een brief, een datum, een besluit dat ergens anders wordt genomen. ondertussen gaat het leven door zoals het altijd ging: bloemkoolsoep op vrijdag, bonen doppen op de binnenplaats, een naam op een bord.dit boek is door ai gegenereerd.