‘het beste boek dat ik ooit heb gelezen over de vraag hoever een auteur bereid is te gaan in zijn streven naar publieke erkenning.’ – herman koch een jonge schrijver wiens laatste boek bovenaan de bestsellerlijsten staat, ontvangt een anonieme brief met een dwingend verzoek om een ontmoeting op een begraafplaats. waarom? wat is er gebeurd? de schrijver werkte als docent creative writing toen een van de studenten plotseling overleed. haar manuscript, onaf maar meesterlijk, was in het bezit van de docent, die zelf als schrijver al lange tijd geen succes meer kende. het zou zonde zijn om niets met het manuscript te doen, toch? uit eerbied voor de leerling gaat de docent ermee aan de slag. maar gaandeweg loopt het uit de hand… de schrijfklas is een wervelend verhaal over de scheidslijn tussen wat van de ander is en wat je je mag toe-eigenen, en over passie voor literatuur die omslaat in blinde ambitie en narcisme. een roman waarin niemand is wie hij lijkt te zijn, zelfs de verteller niet. ‘intelligente en heerlijk misleidende roman.’ – el mundo (la lectura)