elke ochtend wast annet dezelfde man op dezelfde manier: gezicht, oksels, rug, de kousen tot boven de knie. gerrit spreekt bijna niet meer, maar zijn goede hand grijpt soms haar pols vast alsof hij iets wil zeggen wat zijn mond niet meer vormt. wanneer annet in zijn nachtkastje een envelop van de notaris vindt, leest ze wat niemand haar heeft verteld: over het huis, over de kamer waarin hij ligt, over wat er met hem gebeurt als hij hier niet meer kan blijven. ondertussen loopt het hotel vol met stoelhoezen en bloemen voor het feest van zaterdag, draait de asfaltploeg door tot vijf uur 's nachts, en telt iedereen zijn eigen uren, zijn eigen geld, zijn eigen redenen om te zwijgen. annet wast, rijdt, telt adressen af — en weet, als enige, wat er onder die stapel knopen en foto's verborgen ligt. de vraag is niet wat er in die envelop staat. de vraag is wat ze ermee doet.dit boek is door ai gegenereerd.