rina wolthuis is zesentwintig jaar postbode geweest, tot een reorganisatie haar route – en haarzelf – in stukken knipte. nu vult ze dozen uit dode huizen op de sorteertafel van een kringloopwinkel: elektro links, textiel in het midden, papier rechts. ze weet het verschil tussen een huis waar nog iemand woont en een huis waar niemand meer is, aan de manier waarop het licht in een brievenbus valt. als ze op een zolder haar oude, nooit bezorgde post terugvindt, begint ze in haar eigen tijd langs de adressen te lopen die niemand meer controleert – niet als werk, niet voor geld, maar omdat ze het ziet, en niemand anders het meer ziet. terwijl de kringloopwinkel vecht voor een subsidie die van haar route een 'project' moet maken, met formulieren, hesjes en een verhaal dat mooier klinkt dan de waarheid, blijft er een vraag onder alles liggen: van wie is die stapel post eigenlijk, en wat doe je met wat je nooit had mogen bewaren?dit boek is door ai gegenereerd.