op de kerkstraat in reek ligt een pet in de goot en niemand raapt hem op. gerrit hendriks, eenenzeventig, voorzitter van de fanfare, ligt naast zijn pet tussen de klinkers terwijl de optocht uiteenvalt in geschreeuw over een hond die er niet had mogen lopen. silke verbraak wilde alleen dat bruno voorop mocht, zoals vroeger de hond van haar vader, met het versleten dek nog om zijn rug. maar er is een nieuwe lijst gekomen, met rassen die niet meer welkom zijn waar publiek staat, en niemand heeft haar naam erop gezet — alleen een omschrijving die toevallig past. terwijl de ambulance nog niet is gekomen, tellen anderen de leden van het korps, de knopen van een jasje, de meters tot de kerk die dichtgaat. iedereen praat erover wat er precies gebeurd is. niemand vraagt wie straks de stok nog dragen mag.dit boek is door ai gegenereerd.