‘dit is het verhaal van jullie leven, jullie volharding en jullie opoffering, van mijn worsteling met die opoffering. dit is het verhaal van een klasse die niet meer leek te bestaan. bespot en bespuugd. vergeten en genegeerd door de heersende macht. een klasse van onzichtbaren die onmisbaar blijken. dit is een verhaal van mensen waar het aan de talkshowtafels of in de boeken vrijwel nooit over gaat.’ wie een bescheiden inkomen, een klein huis en werk met weinig status heeft, is zogenaamd dom, lui en zonder ambitie. vergeten, genegeerd en zes jaar eerder dood. eigen schuld, dikke bult. had je maar moeten studeren of harder je best moeten doen. schoonmaker, pakketbezorger, vuilnisophaler, distributiemedewerker, zorgverlener en miljoenen anderen. mensen die niet thuis kunnen werken, de hardste klappen vangen en ons land overeind houden. arbeiderskind ron meyer is woedend en liefdevol over zijn onzichtbare sociale klasse. zijn verhaal legt de worsteling bloot van een man die zijn klasse ontvlucht maar er telkens weer terugkeert. in een aanklacht tegen de heersende macht en een ode aan zijn vader, een koelmonteur, en zijn moeder, een thuiszorger, brengt hij sociale klasse terug in het publieke debat. terug van nooit weggeweest uit de samenleving. ron meyer (heerlen, 1981) is vakbondsman en socialist. in 2018 verscheen van zijn hand grip, een grondige analyse van de staat van nederland. ‘zelden werd de pijn van de hedendaagse nederlandse working class zo indringend verwoord.’ sander heijne, auteur van fantoomgroei ‘het nederlandse antwoord op het veelgeprezen ze hebben mijn vader vermoord van edouard louis.’ ewald engelen