de heit fan de sweed axel heyst wie de filosoof fan de doelloasheid fan it libben en fan de bannen dy’t men yn it libben mei oaren oangiet, dy’t de minsk inkeld mar kwetsber meitsje. syn soan axel hat genoch fan dy halding skipe om derfoar te kiezen om syn libben iensum te libjen, wat er die troch him net as in kluzner werom te luken, mar troch omswalkjen sunder rest en troch sunder bannen oan te gean op hieltyd wer oare plakken nergens fest te wenjen. sadwaande hie er it middel untdutsen fan in libben sunder lijen en suver sunder ien soarch op de wrald – unkwetsber want ungrypber. dat libben spilet him of yn de indonesise arsjipel, ein njoggentjinde iuw. op in dei lykwols giet er toch in ban mei in oar oan, as er him wat jild lient om syn skulden te beteljen. de deropfolgjende tankberheid smeit in ban dy’t er eigenlik net wol, mar syn eigen minsklikheid kin dy ban net ofwize. axel heyst, ienkear yn de falle run fan it betoanen fan waarme minsklikheid, untdekt dat sokke bannen freugde skinke, mar ek slimme gefaren ynhalde. yn ien fan de leste sinnen fan it boek seit er: ‘och, davidson, wee de man waans hart yn syn jeugd net leard hat om te hoopjen, te beminnen – en om syn fertrouwen yn it libben te stellen!’ dat joseph conrad dit boek de oerwinning neamd hat, is wol sjoen de ofrin o sa wrang, mar ek wol wer tapaslik. de oerwinning (1915) is wol it bekendste en meast tagonklike boek fan conrad. nest sulver en minsken, utkommen yn myn oersetting yn 2019 en it geheim fan lord jim (2017) krijt de fryske lezer fan hjoed hjirmei tagong ta de trije hichtepunten fan it wurk fan de yn it ingels skriuwende poal joseph conrad (1857-1924).