rieme meet elke ochtend hoeveel graden haar azijn heeft, en elke ochtend telt ze de vaten na. twaalf, vijftien, zeven — cijfers op krijt, opgeschreven onder cijfers van gisteren, op een balk die al drie winters blauwwit ziet van al dat rekenwerk. wat ze niet aftelt, is negentien: het vat dat sinds 1946 dichtzit, dat niemand opent, dat van niemand is om aan te komen. tot de opkoper met zijn buret en zijn eigen sommen komt kijken hoeveel liter ze hem schuldig is, en de getallen niet meer kloppen zonder dat ene vat erbij.tussen de dekens, de kachel en de stank van een moer die verkeerd ruikt, moet rieme kiezen wat ze prijsgeeft om het bedrijf overeind te houden — en wat er gebeurt met een vat dat nooit voor de verkoop bedoeld was, wordt een vraag die niemand hardop stelt.een roman die zich afspeelt tussen houten duigen, krijtstrepen en de stille strijd om wat je nog mag bewaren als alles verkocht moet worden.dit boek is door ai gegenereerd.