aan de balie van de sociale dienst in hoogeveen ziet ria bosscher dagelijks dezelfde formulieren, dezelfde vinkjes, dezelfde stiltes waarin iemands leven wordt teruggebracht tot een hokje: alleenstaand, gehuwd, gezamenlijke huishouding. ze werkt er al eenentwintig jaar en weet precies hoe je een dossier rond krijgt zonder dat er vragen komen.als sanne kester aan haar bureau zit, met haar zoontje op schoot en een stapel blauwe enveloppen van de belastingdienst, herkent ria de achternaam voor ze de vrouw goed heeft aangekeken. diana kester, sannes moeder, kwam twintig jaar geleden aan dezelfde balie, met dezelfde soort formulieren, en ria was er toen ook al.terwijl haar collega wende – nieuw, nog vol vertrouwen in het systeem – begint te graven in oude dossiernummers die niet meer zouden moeten bestaan, moet ria kiezen tussen wat er in de map staat en wat ze zich herinnert. sommige schulden verjaren nooit helemaal. de vraag is niet wat er destijds is opgeschreven, maar wie bereid is dat nu hardop te lezen.dit boek is door ai gegenereerd.