al veertig jaar woont gerrit dekker in dezelfde straat, waar het water naar teer en zout ruikt maar nooit waait. nu komt de kraan, huis na huis, tot alleen zijn deur en die van zijn buurvrouw nel nog overeind staan. nel wacht al even lang op haar zoon kees, die naar zee vertrok en nooit meer schreef — toch stuurt ze nog brieven naar een adres dat straks niet meer bestaat. gerrit weet iets wat hij haar nooit heeft durven vertellen: iets van een nacht op de kade, van een ploeg die zweeg omdat zwijgen makkelijker was dan een naam op een lijst. een jonge opzichter met een klembord en een eigen verleden brengt scherven uit het puin naar boven — een bel, een schrift, een kaart met een potloodaantekening — en elke vondst duwt gerrit dichter naar de rand van zijn eigen stilte. terwijl de sloophamer nadert, wordt de tijd om te spreken korter. wat gebeurt er als het laatste huis valt, en wie hoort het dan nog?dit boek is door ai gegenereerd.