negen keer laat vera de telefoon overgaan voor de dokter opneemt. haar man zit in zijn stoel met zijn hand op zijn borst en zegt dat het wel meevalt. de dokter zegt dat het tot de ochtend kan wachten. die ochtend komt er niet meer. in het dorp is anton meinema al veertig jaar de enige huisarts, de man die 's nachts opneemt omdat er verder niemand is. als vera een klacht indient bij het tuchtcollege, valt er iets stil dat groter is dan een telefoontje. buren die haar altijd groetten, kijken weg bij de kassa van de coop. een dorp dat zijn school al kwijt is, zijn bank, zijn bus, houdt zijn adem in voor de laatste dokter. ondertussen wijst een dossier twee verschillende tijden aan, en niemand die het hardop wil zeggen wie daaraan heeft gezeten. in een kooi bij het raam van het cafe herhaalt een grijze papegaai, met de stem van een dode man, een zin, telkens opnieuw, tot niemand meer weet of het een grap is of een aanklacht.dit boek is door ai gegenereerd.