renate telt. achtendertig plekken op het park, dan minder, dan bijna niets — elke ochtend schrijft ze het cijfer in de agenda, netjes, met een streep eronder, alsof tellen tegenhouden is. de curator wil dossiers, de buurvrouw wil een lege staanplaats voor haar zoon, de vaste bewoner op nummer 14 wil vooral niet weten wat zij al weet. en in het kantoor, in een kooi bij de balie, herhaalt een vogel zinnen van haar overleden man — zinnen die ze nooit hardop tegen elkaar hebben gezegd. dan duikt haar zoon danny op, met een tas en een vraag naar de erfenis, en met hem de papieren die renate liever onder een matras had laten liggen. terwijl de winter het park leegtrekt, plek voor plek, moet ze beslissen wat ze aan wie vertelt — en wat ze voor zichzelf houdt tot het laatste hek dicht is.dit boek is door ai gegenereerd.