de psychologische wetenschap heeft bijzondere ontdekkingen over de menselijke geest gedaan, maar kunnen we dat wat wetenschappers ons vertellen, wel geloven? de afgelopen jaren is steeds duidelijker geworden dat veel psychologisch onderzoek gebaseerd is op zwak bewijs, twijfelachtige praktijken en soms zelfs regelrechte fraude; denk aan de affaire rond diederik stapel. dit boek geeft een diagnose van wat er mis is met het huidige vakgebied en stelt oplossingen voor om ervoor te zorgen dat de psychologie een legitieme en betrouwbare wetenschap blijft. met de zeven doodzonden als metafoor laat chambers zien hoe makkelijk wetenschappers ten prooi vallen aan sterke vooroordelen die de wetenschappelijke methode ondermijnen en hoe ze geregeld data manipuleren om in aanmerking te komen voor publicatie in prestigieuze tijdschriften. aan de hand van ‘best practices’ laat chambers zien dat het tegengif voor deze wetenschappelijke doodzonden bestaat uit een open manier van wetenschap bedrijven; een opkomende filosofie die ernaar streeft onderzoeken en hun resultaten zo transparant mogelijk te maken. chris chambers is hoogleraar cognitieve neurowetenschap aan de school of psychology van cardiff university en schrijft voor het guardian science blognetwerk.