marjan haalt haar schoonmoeder corrie elke dag mee naar haar werk bij de sociale dienst, omdat er thuis niemand is die op haar kan letten sinds de beroerte. corrie kan niet meer praten. wat ze wel kan, is schrijven — traag, met een potlood dat steeds uit haar hand valt, twee woorden tegelijk, telkens dezelfde: over een huis in bergen op zoom dat verkocht moet worden, en over geld waarvan niemand weet van wie het ooit was. terwijl de familie zich opmaakt om te verdelen wat er te verdelen valt — petra met haar mappen, ruud met zijn stille schulden — is marjan de enige die ziet wat er in de kantlijn van al die formulieren staat geschreven. ze kent het klappen van de zweep: ze doet dit soort gesprekken de hele dag, aan de andere kant van het loket, met mensen die ook nooit gevraagd wordt wat zij eigenlijk willen. maar wat doe je met een waarheid die alles verandert, als je niet zeker weet of je hem wel wil horen?dit boek is door ai gegenereerd.