iris dekker heeft haar vader dertig jaar niet gesproken toen ze in vlissingen aankomt om zijn garagebox leeg te ruimen. drie maanden geeft de vereniging haar, zegt de penningmeester met zijn klembord, en dat lijkt ruim voldoende voor wat ze verwacht: een bromfiets onder een deken, wat gereedschap, een lucht die niet meer weg wil.wat ze aantreft is iets anders. tientallen dozen, elk met een naam erop in het handschrift van haar vader, elk met een instructie voor wie ooit zou komen vragen. bewaren tot ze het vraagt. teruggeven, niet openen. alsof de hele straat hier al jaren iets in bewaring gaf bij een man die zelf nooit iets leek te bezitten.tussen de buren die komen halen wat van hen is — een weduwe met een geheim, een oude vriend die net iets te veel zwijgt, een jongen die ergens moet slapen — ontdekt iris dat haar vader misschien wel alles bewaarde. behalve, jarenlang, de moeite om haar te bellen.hoe langer ze blijft, hoe minder ze nog weet wie hier eigenlijk werd opgeruimd.dit boek is door ai gegenereerd.