als vera de sleutel van de kapsalon van haar overleden moeder in het slot steekt, denkt ze een lege ruimte te vinden. wat ze vindt zijn schriften. veertien jaar lang schreef haar moeder op wat klanten vertelden terwijl ze knipte — kleuromschrijvingen, verjaardagen, een dochter die wegbleef. en elke woensdagmiddag, precies om half drie, dezelfde letter: d.de hond van de zaak, oud en stram, weet meer dan wie ook wie er kwam en wie er niet meer kwam. marijke, de assistente die al vijftien jaar de rug van nel kent, zwijgt op een manier die zelf iets zegt. en dan is er de man die blijft binnenlopen met een verhaal over toeval, terwijl zijn ogen steeds naar dezelfde la gaan.hoe verder vera leest, hoe minder ze haar moeder herkent — en hoe meer ze zichzelf tegenkomt, in een jaar dat ze het liefst zou overslaan. sommige deuren blijven dicht omdat je de sleutel niet hebt. andere blijven dicht omdat je hem wel hebt.dit boek is door ai gegenereerd.