bijna (ver)dronken is het meeslepende, confronterende en autobiografische verhaal van een moeder van vier kinderen die midden in een hectisch leven staat. ze worstelt met een alcoholprobleem, bovendien worden overal drankjes geschonken; feestje hier, een party daar, een borreltje op de club of na het werk. maar wanneer het sociale drinken overgaat in moeten drinken, weet ze dat ze een probleem heeft en ziet in een roes haar huwelijk op de klippen lopen. een gevecht tussen de fles en haar. de eeuwige zoektocht naar geluk en het steeds weer opnieuw teleurgesteld worden. het boek vertelt, haast met enige distantie op een soms humoristische en relativerende toon hoe een vrouw diep daalt en er ook weer met veel moeite uitkomt. er is geen sprake van zelfbeklag of melodrama; eerder van nuchtere zelfspot en ironie. er zijn drie niveaus; de gesprekken die de schrijfster voert met haar beste vriendin, de wederwaardigheden van de schrijfster bij haar opnames in een crisisopvang en het verhaal, chronologisch verteld. soms hilarisch, soms intens verdrietig. geraakt door haar eerlijkheid en openhartigheid, haar ellende en verdriet, haar onmacht en kwetsbaarheid en uiteindelijk haar wilskracht en innerlijke kracht, zal mij dit boek lang nablijven. (simon trommel)