marjan doornbos regelt alles. het huis van haar vader in kampen is verkocht, de opbrengst moet in drieen, en in kamer 214 van woonzorgcentrum de vloeddijk houdt wim van drieentachtig vol dat zijn wensen op papier staan. bij de rest, zegt hij. alleen is er geen rest.elke donderdag rijdt marjan van zwolle naar kampen, met een ordner op schoot en een boekje waarin ze vinkjes zet. ze zoekt in verhuisdozen en in een bankkluis, en vindt het schrift van nico slot, de kok, die van alle vierennegentig bewoners bijhoudt wie er komt. daarin staat geen testament, wel elf jaar huur van een garagebox in holtenbroek, en dat haar broer aart, die volgens de familie nooit belt, elke zondag om zeven uur belt. niet naar haar.intussen loopt de tijd door tot de notaris de afschriften opvraagt, en heeft marjan zelf iets op te ruimen.