op baan drie zwemt willemien slagter elke ochtend haar rondes, terwijl om haar heen alles verandert: het zwembad wordt verzelfstandigd, de korfbalclub fuseert, en een zin in oude notulen blijft haar achtervolgen. ze vraagt gerben, vroeger bestuurslid en al jaren haar buurman in het water, om iets simpels: dat hij hardop zegt wat er destijds echt is gebeurd. hij belooft het steeds opnieuw, tussen twee baantjes door, en schuift het steeds weer voor zich uit.ondertussen gaat het leven door zoals het altijd gaat: koffie uit een automaat die verkeerd doseert, kaarten die op tijd de deur uit moeten, kinderen die groeien en wegtrekken, ouderen die wegvallen. nel telt banen en verjaardagen met dezelfde nauwkeurigheid. ap houdt het water op temperatuur voor mensen die misschien niet meer komen. en willemien blijft zwemmen, wachtend op een zin die niet komt — of misschien, ooit, toch.wat is een mens zijn woord waard, als iedereen weet dat het klopt, maar niemand het hardop wil zeggen?dit boek is door ai gegenereerd.