arthur rimbaud (1854 – 1891), het wonderkind en enfant terrible van de franse dichtkunst, schreef zijn poezie tussen zijn zestiende en negentiende jaar. met de dronken boot betoverde hij de tien jaar oudere, reeds gevestigde dichter paul verlaine. een seizoen in de hel is het hallucinerende verslag van hun stormachtige relatie, die eindigde met het pistoolschot waarmee verlaine zijn jonge vriend verwondde. met een welgemeend merde a la poesie, schijt aan de poezie, maakte arthur rimbaud een einde aan zijn dichterschap. hij ging de wereld over, van scandinavie tot nederlands indie, waar hij dienst nam in het knil en deserteerde. tenslotte vestigde hij zich als handelsreiziger en wapenhandelaar in abessinie. ondertussen vroeg men zich in parijs af waar ‘de dichter met de voetzolen van wind’ was gebleven. men trachtte hem in abessinie over te halen naar parijs te komen. maar hij liet niets van zich horen. tot op de dag van vandaag tracht men de raadsels in leven en werk van dit geniale enfant terrible op te lossen. hij inspireerde niet alleen vele generaties dichters na hem, maar ook kunstenaars, zangers, singers-songwriters, roman- en toneelschrijvers, psychiaters en historici. in 2016 kocht rockster patti smith tot behoud en als eerbetoon het huis in de franse ardenne waar rimbaud was opgegroeid en waar hij zijn seizoen in de hel had geschreven. over deze vertaling: “rien vroegindeweij doet het zo: 'vroeger, als ik mij goed herinner, was mijn leven een festijn waar alle harten zich openden, waar alle wijnen stroomden.' het zijn piepkleine verschillen, maar vroegindeweij lijkt rimbaud toch het dichtst te benaderen. en niet alleen in de openingszinnen. zijn vertaling is net iets scherper, net iets poetischer dan die van zijn voorgangers. alle reden dus om blij te zijn met deze uitgave.” guus luijters in het parool