ruben dekker kent de zee bij de post van zandvoort beter dan zijn eigen huis: hij weet welke stroming waar staat, welk pak welke gesp heeft, welke woorden je zegt om iemand rustig te houden voordat je hem het water uit trekt. wat hij niet meer weet, is hoe je aan een keukentafel zit tegenover greet hoving zonder iets te verzwijgen. elke ochtend zet hij koffie voor haar, telt hij pillen in een doosje en luistert hij naar verhalen over haar zoon tim, die het strand op loopt en – in haar hoofd – altijd weer thuiskomt. ruben weet wat er die dag werkelijk gebeurde. hij was erbij. niemand in het dorp weet dat, en hij heeft jarenlang geleerd hoe je een deur op de haak zet in plaats van op de klink, hoe je iets dichthoudt zonder dat het klemt. maar de jonge joeri, die net begint bij de reddingsbrigade, blijft telkens stilstaan bij de vloedlijn, precies zoals ruben ooit deed.dit boek is door ai gegenereerd.