vrijdagavond staat willem grootveld in de machinekamer van zijn gemaal en telt slagen aan een handwiel. zijn stoommachine uit 1928 is de laatste die nog draait op een boezem die volloopt, en het is aan hem — zoals het aan zijn vader was, en aan diens vader — om haar aan de praat te houden zolang de perslucht en de olie het toelaten. naast hem staat ilse, zijn leerling, die leert luisteren naar een tik die er niet zou mogen zijn. dan komt rina, opzichter van het waterschap, met een papier dat zegt dat het gemaal om zes uur stil moet. ergens anders is de nood groter, ergens anders wachten pompen en zandzakken. maar hier, aan de rand van de kaart, ligt een polder met vee dat niet meer kan liggen, en een kade die het misschien niet houdt. terwijl de olie in de lagers van geel naar zwart verkleurt en de manometer langzaam leegloopt, groeit de vraag wie er gelijk heeft: de cijfers op een peilschrijver, of een man die weet hoe dit altijd is gegaan.dit boek is door ai gegenereerd.