marijke leest de kaartjes met een elastiek om haar pols, in de goede volgorde, tot toos zegt: en anna. zo begint het afscheid van wim verhagen, die zijn hele leven driehonderd meter van zijn geboortehuis vandaan is doodgegaan, aan het water waar hij roeide en waar hij, jaren nadat hij zelf niet meer kon, elke zondag op de steiger bleef zitten tellen. wat hij achterlaat is meer dan een huis: een tuin waar het dorp doorheen loopt naar de rivier, een verzwegen schuld die niemand hardop wil noemen, een naamplaatje uit een la, en een vrouw die het recht heeft er te blijven wonen zolang ze wil. zijn dochter marijke wil de erfenis regelen zoals ze alles regelt, met kaartjes en lijstjes; haar broer bas wil weten wat er in de jaren dat hij wegbleef is gebeurd. terwijl de familie zoekt naar een verdeling die klopt, blijft de oever waarin hij zoveel jaren investeerde onderhandelbaar tussen wat mensen verschuldigd zijn aan een club, aan elkaar en aan een dode die zijn eigen agenda niet meer kan uitleggen.dit boek is door ai gegenereerd.